Maryja
Niepokalana...
Szczyt doskonałości stworzenia, Boża Matka, najbardziej ubóstwiona ze stworzeń.
Celem stworzeń, celem człowieka, to coraz większe upodobnienie [się] do Stwórcy, coraz doskonalsze ubóstwienie. Bóg staje się człowiekiem, żeby człowiek stał się Bogiem - mówi św. Augustyn [2].
Naśladujemy ludzi dobrych, cnotliwych, świętych, ale żaden z nich nie jest bez niedoskonałości; tylko Ona, niepokalana od pierwszej chwili swego istnienia, nie zna żadnego chociażby najlżejszego upadku. Ją więc naśladować, zbliżyć się do Niej, stać się Jej, stać się Nią - oto szczyt doskonałości człowieka. Wszyscy miłośnicy Niepokalanej pragnęliby być Jej i różnymi słowami to wyrażali. Być Jej sługą, być Jej dzieckiem, być niewolnikiem itp. ideały przyświecały ich życiu. Wszyscy jednak pragnęli do Niej należeć w jak najdoskonalszy sposób i bez wątpienia chcieliby użyć wszystkich tytułów, jakie ktokolwiek wymyślił lub czyjakolwiek miłość w przyszłości wymyślić byłaby zdolna.
Słowem, być Jej, bezgranicznie Jej - oto słońce życia dla tylu, tylu serc.
Gdy ogień miłości się rozpali, nie może się zmieścić w granicach serca, ale wybucha na zewnątrz i zapala, pożera, pochłania serca innych. Zdobywa coraz to inne dusze dla swego ideału, dla Niepokalanej.
Tę miłość aż do zdobywczości, do zdobycia serc wszystkich, co są i będą i to jak najprędzej, jak najprędzej, jak najprędzej, podkreśla Rycerstwo Niepokalanej.
Niepokalanej rycerz wie, że w Niepokalanej i przez Niepokalaną najprędzej i najłatwiej stanie się Jezusowym, stanie się Bożym. Wie, że Ona w nim i przez niego bez porównania doskonalej ukocha Jezusa, niżby on to sam wszelkimi innymi sposobami próbował.
Wie, że jak każda łaska od Boga Ojca przez Jezusa i Niepokalaną do jego duszy spływa, tak nie inaczej, jak tylko przez Nią i Jezusa każda odpowiedź na tę łaskę, każda zapłata miłością za miłość do Ojca wznosić się może i powinna [3].
Wie, że to jest jedyna droga do najłatwiejszej i najwznioślejszej świętości, do jak największej chwały Bożej.
Miłość więc Boża nie pozwala mu zasypiać sprawy, ale pobudza go, by co dzień więcej zdobywał własne serce dla Niepokalanej, by Ona w nim i przez niego do innych też serc się dostała i tam zgotowała tron miłości dla Boskiego swego Syna.
Rycerz Niepokalanej to, jednym słowem, bojownik o zdobycie wszystkich serc dla Niej.
[O. Maksymilian M-a Kolbe]
Przypisy
[1] Tekst - według oceny AN - podyktowany w 1939 r., prawdopodobnie br. Pelagiuszowi Popławskiemu.
[2] Myśl tę znajdujemy już przed św. Augustynem np. u św. Atanazego: "Ipse siquidem homo factus est, ut nos dii efficeremur" - zob. Oratio de Incarnatione Verbi, 54, PG 25, 192. Podobna myśl św. Augustyna: "Ut enim non sis homo, ad hoc vocatus es ab illo qui propter te factus est homo [...]. Deus enim deum te vult facere [...]" - Sermo 166, 4, PL 38, 909. Por. Pisma VII, 1208 i 1209.
[3] Zob. Pisma VII, 1175, przyp. 2.
